HSKReadyดาวน์โหลดแอปHSK 5 · ประเภทของประโยค › รูปประโยคพิเศษ › ประโยค 有 3
รูปประโยคพิเศษ HSK 5: การแสดงการมีอยู่และการครอบครองด้วย “有着” (yǒu zhe)
有着 (yǒu zhe) นำเสนอการมีอยู่หรือการมีคุณสมบัติในลักษณะสภาพเชิงพรรณนา พบบ่อยเมื่อบรรยายคุณลักษณะ ความสัมพันธ์ และฉาก 着 ไม่ได้หมายความว่าสภาพนั้นถาวรหรือยาวนานด้วยตัวเอง ระยะเวลาขึ้นอยู่กับบริบท
这两个沿海城市之间有着密切的经济联系。
แสดงสภาพการมีอยู่หรือความสัมพันธ์ที่คงอยู่ต่อเนื่องระหว่างสองสิ่ง โดยใช้กรรมที่เป็นคำนามนามธรรมซึ่งมีส่วนขยาย
× 我有着笔。
ไม่เป็นธรรมชาติเมื่อเพียงบอกว่ามีสิ่งของ ให้ใช้ 我有笔 ประเด็นคือบริบทและน้ำเสียงพรรณนาของ 有着 ไม่ใช่กฎห้ามปากกาหรือคำนามไม่มีส่วนขยายทุกคำในทุกประโยคพรรณนา
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 我有笔。
อ่านคำอธิบายและตัวอย่างทั้งหมด
“有着” (yǒu zhe) ใช้สื่อความหมายอะไร?
ผู้เรียนภาษาจีนทุกคนเริ่มต้นจากการใช้คำว่า “有” (yǒu) เพื่อบอกว่าใครมีอะไร หรือมีสิ่งใดอยู่ในสถานที่หนึ่ง แต่ในหลักสูตร HSK 5 หมวดรูปประโยคพิเศษ (“特殊句型”, tèshū jùxíng) คุณจะได้พบกับรูปประโยค “有” (yǒu) ที่มีความสละสลวยและเน้นการพรรณนามากขึ้น นั่นคือการนำ “有” (yǒu) มาวางคู่กับคำเสริมแสดงสภาพ “着” (zhe) โดยตรง เพื่อแสดงการมีอยู่ (“存在”, cúnzài) หรือการมีคุณสมบัติ (“具有”, jùyǒu)
有 แบบปกติใช้ได้ทั้งการบอกข้อเท็จจริงทั่วไปและการบรรยายที่มีรายละเอียด ส่วน 有着 มักนำเสนอสภาพด้วยน้ำเสียงเชิงพรรณนามากกว่า สภาพนั้นอาจสั้นได้ เช่น 此刻我有着一个大胆的想法 (“ตอนนี้ฉันมีความคิดแหวกแนวข้อหนึ่ง”) ไม่ได้บังคับระยะเวลาขั้นต่ำหรือว่าต้องเป็นคุณสมบัติติดตัว
การใช้งานหลัก 2 ประการ: การมีคุณสมบัติ (“具有”) และการมีอยู่ (“存在”)
หลักสูตรได้กำหนดหน้าที่การใช้งานที่เชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิดไว้ 2 ประการสำหรับรูปประโยคนี้ ประการแรกคือใช้แสดง “具有” (jùyǒu) ซึ่งหมายถึงการมีคุณสมบัติ คุณลักษณะ ความสัมพันธ์ หรืออิทธิพลที่โดดเด่น ในประโยคกลุ่มนี้ ประธานมักจะเป็นบุคคล องค์กร ผลงานศิลปะ หรือแนวคิด ส่วนกรรมจะเป็นนามวลีเชิงนามธรรมที่บรรยายคุณลักษณะอันคงทนถาวร
这两个沿海城市之间有着密切的经济联系。
แสดงสภาพการมีอยู่หรือความสัมพันธ์ที่คงอยู่ต่อเนื่องระหว่างสองสิ่ง โดยใช้กรรมที่เป็นคำนามนามธรรมซึ่งมีส่วนขยาย
传统戏剧对当地人的日常生活有着深远的影响。
โครงสร้างคำที่ใช้คู่กันบ่อย: “对...有着...的影响” (duì... yǒu zhe... de yǐngxiǎng, มีอิทธิพลที่...ต่อ...)
这位年轻的建筑师有着自己独特的设计风格。
แสดงความหมายแบบ “具有” (jùyǒu, การมีคุณลักษณะหรือคุณสมบัติเฉพาะตัว)
เมื่อบอกการมีอยู่ สถานที่หรือขอบเขตอาจนำฉากเชิงพรรณนา เช่น ตัวอย่างป่าด้านล่าง ส่วนตัวอย่างห้องสมุดบอกคุณลักษณะว่ามีประวัติยาวนาน ทั้งคู่เข้ากับหน้าที่กว้างๆ เรื่องการมีอยู่หรือการมีคุณสมบัติ แต่ไม่ได้มีประธานสถานที่หรือแสดงความเป็นเจ้าของสิ่งของเหมือนกันทั้งหมด
这片原始森林里有着各种各样的珍稀植物。
แสดงความหมายแบบ “存在” (cúnzài, การมีอยู่ในสถานที่) ร่วมกับวลีบอกปริมาณเชิงพรรณนา
这座古老的图书馆有着上百年的历史。
บรรยายคุณลักษณะทางประวัติศาสตร์ที่คงอยู่ยาวนานของประธาน
วิธีสร้างวลีกรรมให้เหมาะสมกับโครงสร้าง
นามวลีที่มีรายละเอียดมักเข้ากับน้ำเสียงพรรณนาของ 有着 เช่น 密切的联系 หรือ 上百年的历史 แต่นี่เป็นแนวโน้มการใช้ ไม่ใช่ข้อห้ามคำนามสั้นหรือสิ่งที่เป็นรูปธรรม เช่น 她眼里有着光 เป็นธรรมชาติได้ในบริบทพรรณนา หากเพียงบอกว่ามีของอะไร เช่น “ฉันมีปากกา” การใช้ 有 เฉยๆ มักชัดกว่า
- คำคุณศัพท์ + “的” (de) + คำนามนามธรรม: เช่น “密切的联系” (mìqiè de liánxì, ความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น), “深远的影响” (shēnyuǎn de yǐngxiǎng, อิทธิพลที่ลึกซึ้งและยาวนาน) หรือ “重要的意义” (zhòngyào de yìyì, ความหมายที่สำคัญ)
- คำสรรพนาม/คำบ่งชี้ + ส่วนขยาย + คำนาม: เช่น “自己独特的风格” (zìjǐ dútè de fēnggé, สไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง) หรือ “共同的目标” (gòngtóng de mùbiāo, เป้าหมายร่วมกัน)
- วลีบอกปริมาณ + คำนาม: เพื่อบ่งบอกความหลากหลายหรือขนาดความยิ่งใหญ่ เช่น “各种各样的植物” (gèzhǒng gèyàng de zhíwù, พืชพรรณนานาชนิด) หรือ “上百年的历史” (shàng bǎi nián de lìshǐ, ประวัติศาสตร์ยาวนานนับร้อยปี)
เปรียบเทียบความต่างระหว่าง “有着” (yǒu zhe) กับ “有” (yǒu) แบบปกติ
ในประโยคภาษาเขียนจำนวนมากที่บรรยายคุณลักษณะเชิงนามธรรม เราสามารถใช้ “有” (yǒu) แบบปกติแทน “有着” (yǒu zhe) ได้โดยไม่ผิดไวยากรณ์ เพียงแต่การใช้ “有” (yǒu) เฉยๆ จะฟังดูเรียบกว่าและได้อารมณ์การพรรณนาน้อยกว่า อย่างไรก็ตาม ในทางกลับกัน เราไม่สามารถเปลี่ยน “有” (yǒu) แบบปกติทุกตัวให้เป็น “有着” (yǒu zhe) ได้ตามใจชอบ
เมื่อต้องการบอกนัดหมายหรือสิ่งของที่มีตามปกติ มักเลือก 有 เฉยๆ อย่างเป็นธรรมชาติ แต่ไม่ได้ตัด 有着 ออกเพียงเพราะกรรมเป็นรูปธรรมหรือสภาพเป็นชั่วคราว ต้องดูว่าการนำเสนอเชิงพรรณนาเข้ากับประโยคหรือไม่
我今天下午有一个重要会议。
有 เฉยๆ เป็นธรรมชาติสำหรับการบอกตารางวันนี้ตามปกติ การเลือกนี้เกี่ยวกับบริบทการสื่อสาร ไม่ใช่กฎว่าสภาพชั่วคราวจะใช้ 有着 ไม่ได้เลย
× 我有着笔。
ไม่เป็นธรรมชาติเมื่อเพียงบอกว่ามีสิ่งของ ให้ใช้ 我有笔 ประเด็นคือบริบทและน้ำเสียงพรรณนาของ 有着 ไม่ใช่กฎห้ามปากกาหรือคำนามไม่มีส่วนขยายทุกคำในทุกประโยคพรรณนา
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 我有笔。
我有笔。
การแก้ไขที่ถูกต้องโดยใช้ “有” (yǒu) แบบปกติเพื่อบอกการมีสิ่งของทั่วไป
การปฏิเสธทั่วไปใช้ 没有 หน้ากรรม แทนการสร้าง 没有着 โดยอัตโนมัติ แต่คำถามคง 有着 ได้ เช่น 这两个方案有着相同的风险吗？ (“แผนสองอย่างนี้มีความเสี่ยงเหมือนกันไหม”) การเป็นคำถามไม่ได้บังคับให้ตัด 着
คำถามที่พบบ่อย
หากต้องการทำประโยคที่มี “有着” (yǒu zhe) ให้เป็นประโยคปฏิเสธ ต้องทำอย่างไร?
ในการใช้ตามมาตรฐานทั่วไป เมื่อต้องการปฏิเสธจะต้องตัด “着” (zhe) ออก แล้วใช้เพียง “没有” (méiyǒu) วางหน้านามวลีที่เป็นกรรม เช่น “没有任何联系” (méiyǒu rènhé liánxì, ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ เลย) ทั้งนี้จะหลีกเลี่ยงการใช้รูป “没有着” (méiyǒu zhe) แต่ในภาษาเขียนที่เป็นทางการ คุณอาจพบการใช้คำว่า “不具有” (bù jùyǒu) ได้บ้างหากผู้เขียนต้องการรักษาระดับภาษาที่เป็นทางการไว้
“有着” (yǒu zhe) ใช้เฉพาะในภาษาเขียนเท่านั้นหรือไม่?
โครงสร้างนี้พบบ่อยที่สุดในภาษาเขียน รายงานข่าว บทความ และงานเขียนเชิงบรรยาย แต่ก็ปรากฏอย่างเป็นธรรมชาติในภาษาพูดที่เป็นทางการ การนำเสนอผลงาน และการอภิปรายเชิงลึกเมื่อต้องการอธิบายคุณสมบัติ ภูมิหลัง หรือความสัมพันธ์
