HSKReadyดาวน์โหลดแอปHSK 1 · ชนิดของคำ › คำบุพบท › นำผู้หรือสิ่งที่เกี่ยวข้อง
การใช้คำบุพบท “和” (hé) และ “对” (duì) เพื่อระบุเป้าหมายในภาษาจีน
ในภาษาจีนกลาง คำบุพบท “和” (hé) และ “对” (duì) จะปรากฏอยู่หน้าคำกริยาหรือคำคุณศัพท์หลัก เพื่อระบุบุคคลหรือสิ่งของที่เกี่ยวข้องหรือได้รับผลกระทบจากการกระทำ โดย “和” จะใช้ชี้ผู้ร่วมทำกิจกรรมหรือคู่สนทนา ในขณะที่ “对” จะชี้ไปยังผู้รับการกระทำ คำพูด หรือทัศนคติ
今天我和朋友去书店。
เมื่อตีความว่า “กับเพื่อน” 和朋友 ระบุผู้ร่วมทางไว้หน้า 去 แต่ลำดับคำที่เห็นนี้อาจวิเคราะห์เป็นประธานร่วมกันได้ด้วย จึงต้องพิจารณาบริบท
× 我去看电影和朋友。
ไม่ถูกต้อง: ในภาษาจีน บุพบทวลีที่มี “和” ไม่สามารถวางไว้ท้ายประโยคหลังกริยาวลี “去看电影” เหมือนการเรียงคำในภาษาไทยได้ ให้แก้ไขตามตัวอย่างที่ถูกต้องถัดไป
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 我和朋友去看电影。
อ่านคำอธิบายและตัวอย่างทั้งหมด
คำบุพบททำหน้าที่ระบุเป้าหมายหน้าภาคแสดงอย่างไร
โครงร่าง HSK 1 ที่ให้มาระบุ 和1 และ 对 ในหมวดคำบุพบทที่ระบุผู้เกี่ยวข้องหรือเป้าหมาย (引出对象) ต่างจากวลีไทยอย่าง “กับเพื่อน” ที่มักอยู่ท้ายประโยค วลีเหล่านี้ในภาษาจีนโดยปกติอยู่หน้าการกระทำหรือคำคุณศัพท์ที่เกี่ยวข้อง แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่หลังประธานทันที อาจมีคำกริยาอื่นอยู่ข้างหน้าได้ เช่น 哥哥喜欢和老师说话
การใช้ “和” (hé) เพื่อระบุผู้ร่วมทางหรือผู้ร่วมทำกิจกรรม
ผู้เรียนมักรู้จักคำว่า “和” (hé) ครั้งแรกในฐานะคำสันธานที่แปลว่า “และ” เพื่อเชื่อมคำนามสองคำเข้าด้วยกัน สังเกตว่าในหลักสูตรระบุหัวข้อนี้เป็น “和1” ซึ่งในที่นี้ทำหน้าที่เป็นคำบุพบทที่แปลว่า “กับ” หรือ “ด้วยกันกับ” เพื่อระบุผู้ที่มีส่วนร่วมในการกระทำ โดยประธานของประโยคเป็นจุดสนใจหลัก และวลีที่ขึ้นต้นด้วย “和” จะแสดงให้เห็นว่าใครเป็นผู้ร่วมเดินทางหรือมีปฏิสัมพันธ์กับประธาน
今天我和朋友去书店。
เมื่อตีความว่า “กับเพื่อน” 和朋友 ระบุผู้ร่วมทางไว้หน้า 去 แต่ลำดับคำที่เห็นนี้อาจวิเคราะห์เป็นประธานร่วมกันได้ด้วย จึงต้องพิจารณาบริบท
哥哥喜欢和老师说话。
喜欢 เป็นคำกริยาแปลว่า “ชอบ” ไม่ใช่คำกริยานุเคราะห์ในที่นี้ ส่วน 和老师说话 (“พูดคุยกับคุณครู”) บอกสิ่งที่พี่ชายชอบทำ
หากต้องการบอกว่าไม่ได้ร่วมทำกิจกรรมกับใคร รูปแบบพื้นฐานที่ใช้ได้คือ 我不和他去 โดยวาง 不 หน้า 和 ส่วนใน 哥哥喜欢和老师说话 คำว่า 喜欢 นำหน้ากิจกรรมที่พี่ชายชอบ อย่าตีความว่าทุกคำบอกเวลาหรือคำปฏิเสธต้องอยู่หน้า 和 เสมอ เพราะตำแหน่งและการวิเคราะห์แบบอื่นอาจสื่อความหมายต่างกัน
การใช้ “对” (duì) เพื่อชี้ไปยังผู้รับหรือเป้าหมาย
ในขณะที่ “和” เน้นการไปไหนมาไหนด้วยกันหรือการมีส่วนร่วมทั้งสองฝ่าย คำบุพบท “对” (duì) จะทำหน้าที่ระบุทิศทางของกริยา โดยใช้แนะนำเป้าหมายที่การกระทำ การแสดงออกทางสีหน้า คำพูด หรือทัศนคติส่วนบุคคลมุ่งตรงไปหา ซึ่งในภาษาไทยมักแปลว่า “ต่อ” “กับ” หรือ “ให้”
她对我笑。
ในที่นี้ “对” ทำหน้าที่ระบุเป้าหมายปลายทางของการกระทำทางเดียวคือ “笑”
爸爸对妈妈说：“明天见。”
การใช้ “对妈妈” ไว้หน้า “说” ช่วยเน้นผู้รับฟังคำพูดที่ยกมา
นอกเหนือจากการกระทำทางกายภาพหรือคำพูดแล้ว “对” ยังนิยมใช้วางไว้หน้าภาคแสดงที่เป็นคำคุณศัพท์ เพื่อบรรยายว่าบุคคลหนึ่งปฏิบัติต่ออีกบุคคลหนึ่งอย่างไร หรือบางสิ่งส่งผลกระทบต่อเป้าหมายอย่างไรอีกด้วย
老师对学生很好。
เมื่อใช้กับภาคแสดงที่เป็นคำคุณศัพท์อย่าง “很好” คำว่า “对” จะระบุบุคคลผู้ได้รับทัศนคติหรือการปฏิบัตินั้น
吃苹果对身体好。
โครงสร้าง “对...好” ยังใช้บอกผลดีที่เกิดขึ้นกับเป้าหมายที่ไม่ใช่บุคคลได้อีกด้วย
การเปรียบเทียบเชิงปฏิบัติ: การเลือกระหว่าง “和” (hé) และ “对” (duì)
เนื่องจากคำบุพบททั้งสองคำนี้ใช้ระบุบุคคลไว้หน้าคำกริยาเหมือนกัน ผู้เรียนระดับเริ่มต้นจึงมักสงสัยว่าเมื่อใดที่ทั้งสองคำมีความหมายทับซ้อนกันและเมื่อใดที่ต่างกัน การเลือกใช้จะขึ้นอยู่กับว่าความสัมพันธ์ในการกระทำนั้นเป็นการร่วมมือกันทั้งสองฝ่ายหรือเป็นการกระทำที่มุ่งไปทิศทางเดียว
- กิจกรรมร่วมกันและการมีปฏิสัมพันธ์สองทาง: ใช้ “和” (hé) สำหรับการกระทำที่ทำเคียงข้างกันไป เช่น การไปสถานที่ต่างๆ การรับประทานอาหาร การเรียน หรือการพูดคุยด้วยกัน
- การกระทำและการแสดงออกทางเดียว: ใช้ “对” (duì) เมื่อการกระทำนั้นพุ่งเป้าออกไปหาใครบางคนโดยที่อีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องทำกริยาเดียวกันตอบกลับมา เช่น การยิ้มให้ใครบางคน
- ทัศนคติและผลกระทบที่ใช้คู่กับคำคุณศัพท์: ใช้ “对” (duì) เมื่อภาคแสดงหลักเป็นคำคุณศัพท์ เช่น “好” (hǎo แปลว่า ดี หรือ ใจดี) เราไม่สามารถใช้ “和” ในความหมายว่าดีต่อใครหรือมีประโยชน์ต่อสิ่งใดได้
- คำกริยาเกี่ยวกับการพูด: ทั้งสองคำสามารถวางไว้หน้า “说” (shuō แปลว่า พูด) หรือ “说话” (shuōhuà แปลว่า พูดคุย) ได้ การใช้ “和” จะสื่อถึงการพูดคุยโต้ตอบกับใครบางคน ในขณะที่ “对” จะเน้นการส่งคำพูดที่เจาะจงไปยังผู้ฟัง
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยของผู้เรียน: การเรียงลำดับคำไว้หลังคำกริยาตามโครงสร้างภาษาไทย
ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือการวาง 和 + บุคคล ไว้หลังวลีกริยาทั้งหมดตามลำดับคำในภาษาไทย ในรูปแบบบอกผู้ร่วมกิจกรรมแบบเป็นกลางที่สอนที่นี่ ให้ระบุผู้ร่วมกิจกรรมไว้หน้าการกระทำแทน
× 我去看电影和朋友。
ไม่ถูกต้อง: ในภาษาจีน บุพบทวลีที่มี “和” ไม่สามารถวางไว้ท้ายประโยคหลังกริยาวลี “去看电影” เหมือนการเรียงคำในภาษาไทยได้ ให้แก้ไขตามตัวอย่างที่ถูกต้องถัดไป
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 我和朋友去看电影。
我和朋友去看电影。
ประโยคที่ถูกต้อง: ให้วาง “和朋友” ไว้หลังประธาน “我” ทันที และอยู่หน้ากริยาวลี “去看电影”
หากต้องการบอกว่าครูปฏิบัติต่อนักเรียนอย่างดี ให้ใช้ 老师对学生很好 โดย 对 ระบุนักเรียนไว้หน้า 很好 อย่านำ 学生 ไปต่อท้าย 好 ตรงๆ เพื่อสื่อความสัมพันธ์นี้ นี่เป็นหลักของความหมายและรูปแบบที่ใช้ที่นี่ ไม่ใช่ข้ออ้างว่าคำคุณศัพท์จีนทุกคำมีพฤติกรรมเหมือนกันทั้งหมด
คำถามที่พบบ่อย
คำบุพบท “和” แตกต่างจากคำสันธาน “和” อย่างไร?
ในฐานะคำสันธาน “和” แปลว่า “และ” ใช้เชื่อมคำนามสองคำที่มีสถานะเท่ากันเข้าด้วยกัน แต่ในฐานะคำบุพบท (ซึ่งระบุไว้เป็น “和1” ในหัวข้อไวยากรณ์นี้) จะแปลว่า “กับ” และใช้ระบุเป้าหมายที่ร่วมทำกิจกรรมโดยวางไว้หน้าภาคแสดง ในประโยคบอกเล่าพื้นฐานทั่วไป ลำดับคำที่ปรากฏภายนอกอาจดูเหมือนกัน แต่เมื่อใดที่คุณเติมคำวิเศษณ์หรือคำปฏิเสธไว้หน้า “和” บทบาทของมันในฐานะบุพบทวลีจะชัดเจนขึ้นทันที
สามารถใช้ทั้ง “和” และ “对” คู่กับคำกริยา “说” (shuō) ได้หรือไม่?
ใช้ได้ทั้งคู่ แต่มีความหมายแฝงที่ต่างกัน การพูดว่า “我和他说话” (wǒ hé tā shuōhuà) จะเน้นการพูดคุยหรือสนทนากับเขาในฐานะคู่สนทนาที่มีการโต้ตอบกัน ส่วนการพูดว่า “我对他说” (wǒ duì tā shuō) จะเน้นการส่งคำพูดที่เจาะจงมุ่งตรงไปยังเขาซึ่งเป็นฝ่ายผู้ฟัง
การระบุระดับ HSK 1 นี้ หมายความว่าเนื้อหาเหล่านี้จะปรากฏในข้อสอบ HSK 1 ปัจจุบันทุกสนามสอบใช่หรือไม่?
การจัดให้อยู่ในระดับ 1 นี้ มาจากโครงร่างมาตรฐาน HSK ฉบับปรับปรุงเดือนพฤศจิกายน 2025 (ซึ่งระบุกำหนดการบังคับใช้ในเดือนกรกฎาคม 2026) เนื่องจากศูนย์สอบและภูมิภาคต่างๆ จะทยอยปรับเปลี่ยนตามกำหนดการอย่างเป็นทางการ โปรดตรวจสอบรุ่นของโครงร่างหลักสูตรที่ใช้กับรอบการสอบที่คุณได้ลงทะเบียนไว้เสมอ
