HSKReadyดาวน์โหลดแอปHSK 1 · ประเภทของประโยค › รูปประโยคพิเศษ › ประโยคกรรมคู่ 1
ประโยคกรรมคู่ใน HSK 1 (双宾语句1): ประธาน + กริยา + กรรมที่ 1 + กรรมที่ 2
ในภาษาจีนกลาง ประโยคกรรมคู่ช่วยให้คำกริยาที่เกี่ยวกับการให้ การสอน การถาม หรือการบอก สามารถรับกรรมสองตัวเรียงต่อกันได้โดยตรง โดยวางผู้รับการกระทำ (กรรมที่ 1) ไว้ก่อน แล้วจึงตามด้วยสิ่งของหรือข้อมูลที่ส่งต่อ (กรรมที่ 2)
服务员给我一杯水。
ถูกต้อง: 我 (wǒ, ฉัน) คือกรรมที่ 1 (ผู้รับ) และ 一杯水 (yì bēi shuǐ, น้ำหนึ่งแก้ว) คือกรรมที่ 2 (สิ่งของที่ให้)
× 服务员给一杯水我。
ไม่ถูกต้อง: ในประโยคกรรมคู่ของภาษาจีนกลางมาตรฐาน กรรมตรง 一杯水 (น้ำหนึ่งแก้ว) ไม่สามารถวางไว้หน้าผู้รับ 我 (ฉัน) ได้ ให้ใช้ 服务员给我一杯水 แทน
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 服务员给我一杯水。
อ่านคำอธิบายและตัวอย่างทั้งหมด
ประโยคกรรมคู่คืออะไร
ในหลักสูตรไวยากรณ์ HSK 1 ประโยคกรรมคู่แบบที่ 1 (双宾语句1) จัดเป็นรูปประโยคพิเศษที่มีโครงสร้างคือ ประธาน + กริยา + กรรมที่ 1 + กรรมที่ 2 ในการสื่อสารในชีวิตประจำวัน เรามักกล่าวถึงการกระทำที่มีการส่งต่อบางสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของที่จับต้องได้หรือข้อมูลข่าวสาร จากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง แทนที่จะวางสิ่งของไว้ก่อนแล้วเชื่อมด้วยคำบุพบทหรือคำช่วยเหมือนในภาษาไทย (เช่น "ให้น้ำฉัน") ภาษาจีนกลางจะวางกรรมทั้งสองตัวเรียงต่อท้ายคำกริยาโดยตรงโดยเอาคนขึ้นก่อนสิ่งของ
- กรรมที่ 1 (กรรมรอง / 宾语1): มักจะหมายถึงบุคคลหรือหน่วยงานเสมอ (ผู้รับ ผู้ฟัง หรือผู้เรียน) โดยจะวางไว้หลังคำกริยาทันที
- กรรมที่ 2 (กรรมตรง / 宾语2): มักจะหมายถึงสิ่งของ จำนวน ภาษา หรือข้อมูลที่ถูกส่งต่อเสมอ โดยจะวางไว้หลังกรรมที่ 1
服务员给我一杯水。
ถูกต้อง: 我 (wǒ, ฉัน) คือกรรมที่ 1 (ผู้รับ) และ 一杯水 (yì bēi shuǐ, น้ำหนึ่งแก้ว) คือกรรมที่ 2 (สิ่งของที่ให้)
คำกริยาใดบ้างที่รับกรรมสองตัวได้ในระดับ HSK 1
ไม่ใช่สกรรมกริยาทุกคำที่รับกรรมสองตัวโดยตรง ควรเรียนคำกริยาคู่กับรูปประโยคที่ใช้ได้ ไม่ควรคิดว่าการกระทำใดที่เป็นประโยชน์ต่อใครก็ใช้แบบนี้ได้ คำกริยาห้าคำต่อไปนี้เป็นตัวอย่างพื้นฐานที่มีประโยชน์สำหรับการให้ สอน ถาม บอก และคืน
- 给 (gěi - ให้): ใช้เมื่อส่งมอบสิ่งของที่จับต้องได้หรือจัดหาบางสิ่งให้แก่ใครบางคน
- 教 (jiāo - สอน): ใช้เมื่อสอนวิชา ภาษา หรือทักษะให้แก่ใครบางคน ข้อควรสังเกตคือในความหมายนี้จะต้องออกเสียงด้วยเสียงที่หนึ่ง (jiāo)
- 问 (wèn - ถาม): ใช้เมื่อตั้งคำถามหรือสอบถามข้อมูลจากบุคคลอื่น
- 告诉 (gàosu - บอก): ใช้เมื่อส่งต่อข่าวสาร ข้อเท็จจริง หรือเรื่องราวให้แก่ผู้ฟัง
- 还 (huán - คืน / ส่งคืน): ใช้เมื่อคืนเงินหรือสิ่งของที่ยืมมาให้แก่เจ้าของ ข้อควรสังเกตคือเมื่อทำหน้าที่เป็นคำกริยาที่หมายถึง "คืนบางสิ่ง" จะออกเสียงว่า huán ไม่ใช่ hái
王老师教我们汉语。
ถูกต้อง: 我们 (wǒmen, พวกเรา) คือกรรมที่ 1 และ 汉语 (Hànyǔ, ภาษาจีน) คือกรรมที่ 2
姐姐告诉我一件事。
ถูกต้อง: 告诉 (gàosu, บอก) รับผู้ฟังคือ 我 (wǒ) เป็นกรรมที่ 1 และข้อมูลคือ 一件事 (yí jiàn shì) เป็นกรรมที่ 2
明天我还你十块钱。
ถูกต้อง: 还 (huán, คืน) รับบุคคลผู้รับเงินคือ 你 (nǐ) มาก่อน แล้วจึงตามด้วยจำนวนเงิน 十块钱 (shí kuài qián)
การใช้กรรมคู่ในประโยคบอกเล่าและประโยคคำถามที่สุภาพ
กรรมที่ 2 มักนำเสนอข้อมูลใหม่ จึงใช้จำนวนกับลักษณนามได้เมื่อพูดถึงสิ่งหนึ่ง เช่น 一杯水 หรือ 一个问题 แต่ไม่ได้บังคับสำหรับคำนามนับได้ทุกคำ วิชาที่สอนใช้ 汉语 ได้เลย และสิ่งที่เข้าใจจากบริบทแล้วก็อาจไม่มีจำนวนใหม่ เช่น 明天我还你书 คือ พรุ่งนี้ฉันจะคืนหนังสือให้เธอ
เมื่อต้องการขออนุญาตหรือขอร้องอย่างสุภาพ โดยเฉพาะเมื่อใช้คำกริยา 问 (ถาม) ผู้พูดมักจะวางคำกริยานุเคราะห์อย่าง 可以 (kěyǐ - สามารถ / ได้) ไว้หน้าคำกริยาหลัก และเติม 吗 (ma) ไว้ท้ายประโยค โดยลำดับภายในของคำกริยาและกรรมทั้งสองตัวจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง
我可以问你一个问题吗？
ถูกต้อง: ประโยคคำถามแบบใช่-ไม่ใช่ที่สุภาพ โดยมี 你 (nǐ, คุณ) เป็นกรรมที่ 1 และ 一个问题 (yí gè wèntí, คำถามหนึ่งข้อ) เป็นกรรมที่ 2
ข้อเปรียบเทียบสำคัญ: บุคคลมาก่อน สิ่งของมาทีหลัง
ในภาษาไทย เรามักเรียงลำดับการให้หรือการสอนได้สองแบบ เช่น "สอนพวกเราวิชาภาษาจีน" (คนมาก่อน) หรือ "สอนภาษาจีนให้พวกเรา" และ "ให้น้ำฉันหนึ่งแก้ว" (สิ่งของมาก่อนผู้รับ) แต่ในประโยคกรรมคู่ของภาษาจีนกลางมาตรฐาน จะไม่อนุญาตให้สลับตำแหน่งกรรมทั้งสองตัวที่อยู่หลังคำกริยาได้โดยตรง การนำสิ่งของมาวางไว้หน้าบุคคลหลังคำกริยาทันทีถือว่าผิดหลักไวยากรณ์ในภาษาจีนกลางมาตรฐาน
× 服务员给一杯水我。
ไม่ถูกต้อง: ในประโยคกรรมคู่ของภาษาจีนกลางมาตรฐาน กรรมตรง 一杯水 (น้ำหนึ่งแก้ว) ไม่สามารถวางไว้หน้าผู้รับ 我 (ฉัน) ได้ ให้ใช้ 服务员给我一杯水 แทน
ตัวอย่างที่แก้ไขแล้ว: 服务员给我一杯水。
คำถามที่พบบ่อย
สามารถใช้คำกริยาใดก็ได้ในโครงสร้าง ประธาน + กริยา + กรรมที่ 1 + กรรมที่ 2 หรือไม่
ไม่ได้ มีเพียงคำกริยาที่มีความหมายในตัวเองเกี่ยวกับการส่งมอบสิ่งของหรือการสื่อสารข้อมูลไปยังใครบางคน เช่น 给 (ให้), 教 (สอน), 问 (ถาม), 告诉 (บอก) และ 还 (คืน) เท่านั้นที่สามารถรับกรรมสองตัวเรียงกันในโครงสร้างนี้ได้ในระดับเริ่มต้น
กรรมที่ 2 จำเป็นต้องมีตัวเลขและลักษณนามเสมอไปหรือไม่
ไม่เสมอไป แต่พบบ่อยมาก เมื่อกรรมที่ 2 เป็นสิ่งของนับได้หนึ่งชิ้นที่เพิ่งถูกกล่าวถึง (เช่น 一杯水 "น้ำหนึ่งแก้ว" หรือ 一个问题 "คำถามหนึ่งข้อ") การมีตัวเลขและลักษณนามจะทำให้ประโยคฟังดูสมบูรณ์และเป็นธรรมชาติ แต่เมื่อกรรมที่ 2 เป็นวิชาหรือหัวข้อทั่วไป เช่น 汉语 (ภาษาจีน) ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ลักษณนาม
ทำไมตัวอักษร 教 และ 还 จึงมีการออกเสียงพิเศษในประโยคเหล่านี้
ตัวอักษรทั้งสองนี้มีหลายเสียงอ่าน เมื่อใช้ 教 เป็นคำกริยาที่หมายถึง "สอนบางสิ่งให้แก่ใครบางคน" จะออกเสียงด้วยวรรณยุกต์เสียงที่หนึ่ง (jiāo) และเมื่อใช้ 还 เป็นคำกริยาที่หมายถึง "คืนบางสิ่งให้แก่ใครบางคน" จะออกเสียงว่า huán (วรรณยุกต์เสียงที่สอง) ในขณะที่เสียงอ่านว่า hái จะหมายถึง "ยังคง" หรือ "อีกด้วย"
